Jak postrzegamy siebie oraz sztuka bycia babcią i dziadkiem – wykłady Akademii Seniora na PWSZ

17 marca b.r. 35- osobowa grupa słuchaczy wzięła udział w dwóch bardzo ciekawych  wykładach organizowanych w ramach Akademii Seniora przy Państwowej Wyższej Szkole Zawodowej  w Elblągu.  

„Zobaczyć siebie oczyma innych – tajniki spostrzegania społecznego” to tytuł wykładu jaki przeprowadziła mgr Bogumiła Salmonowicz.

Sposób, w jaki postrzegamy siebie różni się od tego, jak widzą nas inni ludzie. Postrzeganie siebie i własnego ciała jest zależne od kilku czynników: obrazu własnego ciała, czynników kulturowych i opinii innych. Te elementy podlegają dynamicznym zmianom w trakcie naszego życia. Każdy człowiek posiada własny obraz świata, siebie i swojego ciała. Obraz siebie to system wiedzy na temat samego siebie. To ,,wewnętrzna reprezentacja” składająca sie z wyobrażeń, emocji, myśli i doświadczeń oraz spostrzeżeń na temat siebie i własnego ciała. Jest to obraz subiektywny i unikatowy. Nie opiera się na namacalnych faktach. Zatem to, co widzimy w lustrze, nie jest rzeczywistym obrazem, a tylko subiektywnym osądem. Dlatego nasz własny obraz siebie może różnić się od tego, jak postrzegają nas inni ludzie.

Kolejny wykład p.t. „Sztafeta pokoleń, czyli rola dziadków w relacji z wnukami” zaprezentowała dr Irena Sorokosz.

Babcia i dziadek to jedne z najważniejszych osób w naszym życiu i w życiu naszych dzieci. Sztuka bycia dziadkiem, babcią wbrew pozorom nie jest taka łatwa, wymaga dużej wiedzy, umiejętności obserwacji, taktu czy otwarcia na komunikację z rodzicami dziecka.

Obcowanie z wnukami nie jest obciążone odpowiedzialnością za ich wychowanie i to daje dziadkom znacznie więcej luzu, niż mają go rodzice. Większość dziadków cechuje bezgraniczna miłość i akceptacja w stosunku do wnuków. Są tacy dziadkowie, którzy od pierwszych chwil czują się w nowej roli jak ryba w wodzie, ale są też tacy, którzy dzień za dniem uczą się jak być dobrym dziadkiem czy babcią. Dziadkowie mogą być dla rodziny prawdziwym skarbem; to oni kształtują poczucie trwałości rodziny, obdarzają wnuków zainteresowaniem i akceptacją, których, zdarza się, brakuje dzieciom ze strony rodziców. Wolny czas, którym dysponują dziadkowie, zaangażowanie w życie rodziny i doświadczenie życiowe sprzyjają przełamywaniu barier komunikacyjnych, wyciszają lęki dzieci po porażkach, stwarzają atmosferę wzajemnego zrozumienia, tolerancji, solidarności i lojalności. W kontaktach dziadków z wnukami realizują się przyjaźnie, partnerstwo i dialog.

Wykłady spotkały się z  wielkim zainteresowaniem słuchaczy, a świadczyła o tym długa dyskusja i wymiana doświadczeń.

Zdjęcia w galerii.